Καταρχήν να συστηθώ! Με λένε Αναστασία και είμαι γέννημα θρέμμα Θεσσαλονικιά.
Είμαι 23 χρόνων και μόλις πριν από 9 μέρες μπήκα στο χειρουργείο για να κάνω την επέμβαση που ονομάζεται γαστρικό μανίκι, γαστρεκτομή και άλλα πολλά! Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα προβλήματα αυτοπεποίθησης. Ήταν στα πατώματα κυριολεκτικά! Από τα 11-12 που άρχισα να μπαίνω στην εφηβεία με κάποιο τρόπο έπεισα τον εαυτό μου πως είμαι χοντρή παρόλο που δεν ήμουν ούτε στο ελάχιστο! Δε μπορώ βέβαια να πω ότι ήμουν ποτέ πετσί και κόκαλο αλλά πάντα ήμουν κανονική στα κιλά μου. Όσο μεγάλωνα το πρόβλημα της αυτοπεποίθησης μου γινόταν ολοένα και χειρότερο. Γύρω στα 16 ζύγιζα 62 κιλά με ύψος 1.68 και ήμουν στα καλύτερά μου! Το σώμα μου ήταν μια χαρά! Βέβαια τότε δεν το έβλεπα αλλά τώρα που θυμάμαι το σώμα μου και βλέπω φωτογραφίες το κατανοώ πλήρως!
Κάπου εκεί ξεκίνησα να παίρνω την κατηφόρα...ή μάλλον την ανηφόρα με τα κιλά! Ποτέ δεν έτρωγα μεγάλες ποσότητες αλλά τι να το κάνω; Έτρωγα βλακείες μέσα στα λιπαρά και τα συντηρητικά! Μπορεί να ήμουν όλη μέρα νηστική και το βράδυ που πεινούσα θα ήθελα κάτι απ'έξω! Αχ αυτά τα delivery...Το fast food μπήκε για τα καλά στη ζωή μου και δεν έλεγε να φύγει! Όσο περνούσαν τα χρόνια τόσο ανέβαιναν τα κιλά! Πανελλήνιες...αποτυχίες...fast food...γλυκά...κιλά...πολλά κιλά! Θα μου πεις καλά δεν το έβλεπες στον καθρέφτη; Ε ναι το έβλεπα όπως το έβλεπα και όταν ήμουν κανονική στα κιλά μου χωρίς να έχω τη δύναμη να το σταματήσω και να αλλάξω τον τρόπο διατροφής μου πριν να είναι πολύ αργά πια.
Πριν από ένα χρόνο η μητέρα μου πήρε την πρωτοβουλία και μίλησε μ'ένα γιατρό για το πρόβλημά μου ο οποίος πρότεινε το γαστρικό μανίκι. Εγώ ούτε να το ακούσω δεν ήθελα! Πρώτον ήμουν ανέκαθεν πολύ φοβιτσιάρα κι έτσι ένα χειρουργείο φάνταζε ακόμα πιο τρομακτικό απ'ότι θα ήταν για έναν φυσιολογικό άνθρωπο που δεν φοβάται το κάθε τι! Δεύτερος λόγος; Ήμουν πεπεισμένη ότι μπορούσα να τα καταφέρω μόνη μου! Χωρίς επεμβάσεις, χωρίς διατροφολόγους...απλά μόνη μου τηρώντας κάποιους βασικούς κανόνες διατροφής που όλοι μας πάνω κάτω γνωρίζουμε. Παρόλο που δε μου άρεσε η ιδέα αποφάσισα να πάω στο γιατρό και ν'ακούσω τι έχει να μου πει. Όχι ότι άλλαξε και κάτι δηλαδή. Η γνώμη μου παρέμεινε ίδια...όχι χειρουργείο...θα τα καταφέρω μόνη μου!
Ναι ok μετά από ένα χρόνο περίπου κατάλαβα ότι είχα άδικο και δε μπορούσα να τα καταφέρω μόνη μου. Το θέμα του χειρουργείου επανήλθε και η μαμά μου το έψαξε αρκετά (ανησυχούσε πολύ όπως κάθε μανούλα που αγαπάει τα παιδιά της και έπρεπε πάση θυσία να βρει μια λύση). Βρήκε βιντεάκια στο youtube από δύο γυναίκες οι οποίες έκαναν αυτή την επέμβαση και δημοσίευαν βίντεο κάθε τόσο και μιλούσαν σχετικά με την πορεία τους. Μπορώ να πω πως αυτές οι δύο γυναίκες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην απόφαση μου. Όπως και πολλές άλλες που παρακολούθησα από Αμερική βέβαια αλλά όχι στον ίδιο βαθμό αφού όπως και να το κάνουμε τα πράγματα δεν είναι ίδια σε όλες τις χώρες. Γι'αυτή την απόφασή μου λοιπόν έχω να ευχαριστήσω τη μητέρα μου που παρόλο που δεν ήμουν και το πιο εύκολο παιδί δε σταμάτησε να παλεύει με την ξεροκεφαλιά μου και κατάφερε τελικά να με πείσει να πάρω αυτή τη σημαντική απόφαση για την υγεία μου και το μέλλον μου γενικά.
Η απόφαση πάρθηκε πολύ γρήγορα και οι διαδικασίες έγιναν ακόμα πιο γρήγορα! Πράγμα καλό για μένα γιατί αν είχα άπειρο χρόνο να το σκεφτώ μπορεί τελικά να έκανα πίσω και να μην έκανα την επέμβαση. Η ημερομηνία της επέμβασης ορίστηκε για το Σάββατο 20 Απριλίου 2013. Τελείωσα με τον προεγχειρητικό έλεγχο σχετικά γρήγορα και ήμουν έτοιμη για να μπω στο χειρουργείο! Α! Ξέχασα να αναφέρω πως την επέμβαση την έκανα σε κλινική. Ο λόγος; Όχι δεν έχουμε τόσα πολλά λεφτά αλλά η αναμονή στο νοσοκομείο πλέον είχε φτάσει τα 2 χρόνια. Το συζήτησα με τη μητέρα μου και τελικά πήραμε την απόφαση να το κάνουμε σε ιδιωτική κλινική. Στάθηκα πολύ τυχερή γιατί η οικογένεια μου ήταν δίπλα μου και με στήριξε σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας.
Είμαι 23 χρόνων και μόλις πριν από 9 μέρες μπήκα στο χειρουργείο για να κάνω την επέμβαση που ονομάζεται γαστρικό μανίκι, γαστρεκτομή και άλλα πολλά! Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είχα προβλήματα αυτοπεποίθησης. Ήταν στα πατώματα κυριολεκτικά! Από τα 11-12 που άρχισα να μπαίνω στην εφηβεία με κάποιο τρόπο έπεισα τον εαυτό μου πως είμαι χοντρή παρόλο που δεν ήμουν ούτε στο ελάχιστο! Δε μπορώ βέβαια να πω ότι ήμουν ποτέ πετσί και κόκαλο αλλά πάντα ήμουν κανονική στα κιλά μου. Όσο μεγάλωνα το πρόβλημα της αυτοπεποίθησης μου γινόταν ολοένα και χειρότερο. Γύρω στα 16 ζύγιζα 62 κιλά με ύψος 1.68 και ήμουν στα καλύτερά μου! Το σώμα μου ήταν μια χαρά! Βέβαια τότε δεν το έβλεπα αλλά τώρα που θυμάμαι το σώμα μου και βλέπω φωτογραφίες το κατανοώ πλήρως!
Κάπου εκεί ξεκίνησα να παίρνω την κατηφόρα...ή μάλλον την ανηφόρα με τα κιλά! Ποτέ δεν έτρωγα μεγάλες ποσότητες αλλά τι να το κάνω; Έτρωγα βλακείες μέσα στα λιπαρά και τα συντηρητικά! Μπορεί να ήμουν όλη μέρα νηστική και το βράδυ που πεινούσα θα ήθελα κάτι απ'έξω! Αχ αυτά τα delivery...Το fast food μπήκε για τα καλά στη ζωή μου και δεν έλεγε να φύγει! Όσο περνούσαν τα χρόνια τόσο ανέβαιναν τα κιλά! Πανελλήνιες...αποτυχίες...fast food...γλυκά...κιλά...πολλά κιλά! Θα μου πεις καλά δεν το έβλεπες στον καθρέφτη; Ε ναι το έβλεπα όπως το έβλεπα και όταν ήμουν κανονική στα κιλά μου χωρίς να έχω τη δύναμη να το σταματήσω και να αλλάξω τον τρόπο διατροφής μου πριν να είναι πολύ αργά πια.
Πριν από ένα χρόνο η μητέρα μου πήρε την πρωτοβουλία και μίλησε μ'ένα γιατρό για το πρόβλημά μου ο οποίος πρότεινε το γαστρικό μανίκι. Εγώ ούτε να το ακούσω δεν ήθελα! Πρώτον ήμουν ανέκαθεν πολύ φοβιτσιάρα κι έτσι ένα χειρουργείο φάνταζε ακόμα πιο τρομακτικό απ'ότι θα ήταν για έναν φυσιολογικό άνθρωπο που δεν φοβάται το κάθε τι! Δεύτερος λόγος; Ήμουν πεπεισμένη ότι μπορούσα να τα καταφέρω μόνη μου! Χωρίς επεμβάσεις, χωρίς διατροφολόγους...απλά μόνη μου τηρώντας κάποιους βασικούς κανόνες διατροφής που όλοι μας πάνω κάτω γνωρίζουμε. Παρόλο που δε μου άρεσε η ιδέα αποφάσισα να πάω στο γιατρό και ν'ακούσω τι έχει να μου πει. Όχι ότι άλλαξε και κάτι δηλαδή. Η γνώμη μου παρέμεινε ίδια...όχι χειρουργείο...θα τα καταφέρω μόνη μου!
Ναι ok μετά από ένα χρόνο περίπου κατάλαβα ότι είχα άδικο και δε μπορούσα να τα καταφέρω μόνη μου. Το θέμα του χειρουργείου επανήλθε και η μαμά μου το έψαξε αρκετά (ανησυχούσε πολύ όπως κάθε μανούλα που αγαπάει τα παιδιά της και έπρεπε πάση θυσία να βρει μια λύση). Βρήκε βιντεάκια στο youtube από δύο γυναίκες οι οποίες έκαναν αυτή την επέμβαση και δημοσίευαν βίντεο κάθε τόσο και μιλούσαν σχετικά με την πορεία τους. Μπορώ να πω πως αυτές οι δύο γυναίκες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην απόφαση μου. Όπως και πολλές άλλες που παρακολούθησα από Αμερική βέβαια αλλά όχι στον ίδιο βαθμό αφού όπως και να το κάνουμε τα πράγματα δεν είναι ίδια σε όλες τις χώρες. Γι'αυτή την απόφασή μου λοιπόν έχω να ευχαριστήσω τη μητέρα μου που παρόλο που δεν ήμουν και το πιο εύκολο παιδί δε σταμάτησε να παλεύει με την ξεροκεφαλιά μου και κατάφερε τελικά να με πείσει να πάρω αυτή τη σημαντική απόφαση για την υγεία μου και το μέλλον μου γενικά.
Η απόφαση πάρθηκε πολύ γρήγορα και οι διαδικασίες έγιναν ακόμα πιο γρήγορα! Πράγμα καλό για μένα γιατί αν είχα άπειρο χρόνο να το σκεφτώ μπορεί τελικά να έκανα πίσω και να μην έκανα την επέμβαση. Η ημερομηνία της επέμβασης ορίστηκε για το Σάββατο 20 Απριλίου 2013. Τελείωσα με τον προεγχειρητικό έλεγχο σχετικά γρήγορα και ήμουν έτοιμη για να μπω στο χειρουργείο! Α! Ξέχασα να αναφέρω πως την επέμβαση την έκανα σε κλινική. Ο λόγος; Όχι δεν έχουμε τόσα πολλά λεφτά αλλά η αναμονή στο νοσοκομείο πλέον είχε φτάσει τα 2 χρόνια. Το συζήτησα με τη μητέρα μου και τελικά πήραμε την απόφαση να το κάνουμε σε ιδιωτική κλινική. Στάθηκα πολύ τυχερή γιατί η οικογένεια μου ήταν δίπλα μου και με στήριξε σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου